Oman “Op weg naar een heel andere wereld”

Geen idee wat de Folkl.dansgroep Twentsche leu zich hier bij voor moesten stellen,
vertrok de groep op 8 aug. met 13 dansleden, vol verwachting naar het Arabische land Oman op uitnodiging van het IOV. We mochten met maximaal 15 pers.komen. Helaas viel 1 paar vlak voor ons vertrek af.
De Hr. Bosko Gajic uit Servië regelde het dansfestival in Oman en was voor ons de contactpersoon, die ons vooruit vertelde dat dit festival niet te vergelijken was met Europese festivals, dit kunnen we na afloop ook zeker bevestigen.
Bij aankomst op het vliegveld in Oman hadden we direct een probleem met het regelen van visums, die we op advies van de organisatie op het vliegveld moesten kopen voor
10 dagen € 9,- Dit bleek niet te kunnen volgens de dame aan het loket en de beveiliging,
Na een lange discussie moesten we toch € 52, -betalen pp. om het land in te kunnen.
Gelukkig hebben we, na een beklag ingediend te hebben bij de organisatie, het hele bedrag teruggekregen.
De 8 geplande optredens vonden alleen s’ avonds plaats. Ons eerste optreden was in een groot stadion voor de Oman Tv en omdat het een liveuitzending was werd publiek niet toegelaten.
De cameramensen genoten van de muziek en onze dansen op klompen hadden ze nog nooit gezien. Na afloop waren ze dolgelukkig bij het krijgen van een sleutelhanger met klompjes er aan.
De volgende avonden waren de optredens wel met publiek. Er waren 3 tribunes, een voor de heren, gekleed in lange witte hemden, een voor de dames gekleed in zwarte burka en een voor gezinnen. Elke avond zouden er 3 groepen optreden. Dit was de eerste 4 avonden wel het geval maar de laatste avonden waren alleen de Twentsche Leu op het podium voor een gepland optreden van 3x 15 min. Dit werd halverwege ook nog eens onderbroken omdat de geluidstechnici naar het avondgebed moesten. Dus lag alles stil. Dit bidden gebeurde 5x per dag. Hier waren 2 ruimtes voor vrij gemaakt een voor de heren en een voor de dames. Strikt gescheiden allemaal.
De zondag was ook bijzonder. Het was vrouwendag en er mochten geen heren op het festivalterrein komen. De bewaking bij de poort wilde eerst onze heren niet toelaten, maar nadat onze begeleidster duidelijk had gemaakt dat de heren moesten optreden, mochten ze het terrein op, mits ze bij het podium achter de hekken bleven. Dit gaf, misschien begrijpelijk, veel reactie teweeg bij onze heren.
De dames konden vooraf wel even gezellig de grote tent in, waar allerlei verkoopkraampjes waren met kleding en accessoires. Wij hadden veel bekijks in onze kleding en klompen.
Het was eigenlijk een groot kermisterrein, waar wij jammer genoeg niet veel van hebben kunnen zien,
Na onze optredens werden we met de bus direct teruggebracht naar het hotel, waar we nog van het avondbuffet konden genieten. Meestal was het dan al 22.00 uur.
Het hotel waar wij verbleven was goed, heerlijk eten alles in buffetvorm gepresenteerd. Vriendelijk personeel dat bestond alleen uit heren. Vrouwen werkten niet in het hotel. Af en toe waren de gangen helemaal bewierookt en hing er een geur die niet zo prettig was.
In ons hotel waren ook veel toeristen uit de omringende landen. Mannen in witte hemden met tulband en vrouwen allemaal verstopt onder hun Burka. De vrouwen bleven op afstand en als de eetzaal behoorlijk vol was en onze heren kwamen te dichtbij zitten, namen ze hun bordje mee en zochten ze een ander tafeltje.
Zo hebben we met een heel andere cultuur kennis gemaakt en gezien hoe hier in de Arabische wereld met elkaar omgegaan wordt. Gelukkig werd onze conservatieve kleding goedgekeurd om in te dansen, maar de dames van een groep uit Servië mochten niet in hun korte rokjes dansen en moesten alsnog een maillot aantrekken. Bij het dansen moest er door de heren meer afstand gehouden worden en de dames mochten ook niet opgetild worden.
Omdat er zoveel te doen was op het terrein vonden wij het jammer dat er tijdens onze optredens zo weinig publiek op de tribunes zat. Maar bij het zien van foto’s van voorgaande groepen, was daar ook bijna geen publiek.
Waarschijnlijk zijn de Omaniers nog niet rijp voor Folkloredansen.
Overdag kregen we alle tijd om in en om Salalah de omgeving te bekijken. Door de organisatie werd ons 2 dagen een excursie met de bus aangeboden en konden we genieten van een totaal ander land met zeer weinig groen en heel veel zand. De omgeving van Salalah staat bekend om het vele groen vergeleken met het overige Oman. Dat is ook de reden dat hier veel toeristen komen en de temperatuur is in deze streek ook aangenamer.
Watervallen zijn een bezienswaardigheid en dan zie je een watervalletje, vergeleken bij watervallen in Europa. Veel vers fruit werd er langs de weg aangeboden.
Veel gezinnen zaten ondanks de regen te picknicken, op grote open vlaktes. Onderweg kwamen we regelmatig grote groepen kamelen tegen en wij konden ze vrij dichtbij fotograferen.
De heren van onze groep gingen overdag regelmatig de woonwijken in en hadden contact met de bouwvakkers en mensen die kleine bedrijfjes hadden. Er was een bedrijfje dat tapijten reinigde. Wat een zwaar werk moesten deze mensen doen. Veel Pakistanen en mensen uit Bangladesh werken voor de Omanïers, ook het boerenleven is hier nog erg primitief. Met de hand melken is vrij normaal hier.
Wij dames regelden dan bij de receptie een chauffeur met busje die ons naar een groot modern winkelcentrum bracht en wij hier heerlijk konden snuffelen.
In de buurt van ons hotel had je wel kleine supermarktjes waar wij ook binnen gingen om te kijken wat er allemaal te koop was. Opvallend weer alleen mannen in de winkels.
Hier werden wij wel door de mannen aangesproken en wilden van alles weten over ons en waar we vandaan kwamen. Sommigen hadden nog nooit van Nederland gehoord.
Wij hadden ook heel veel vragen aan de Omaniërs. Heel bijzonder voor ons is dat de heren hier 3 vrouwen mogen hebben, ik weet niet of dit rijkdom is en of je er blij mee moet zijn om de liefde te moeten delen met andere vrouwen.
Heren hebben een groot hart en hierdoor plaats voor meerdere vrouwen, beweren ze!
Zo was onze reis naar Oman heel boeiend en hebben we kennis kunnen maken met een stukje cultuur van dit land. We hadden dit beslist niet willen missen maar als je over een dansfestival spreekt, dit was het niet, het dansen was een bijkomstigheid.
Het aanbod dat we aan het eind van ons verblijf in Oman kregen om in december naar Doha in Qatar te komen dansen, hebben we voor dit jaar afgeslagen.
Op 17 augustus zijn we met Qatar Airways, via Doha in Qatar, teruggevlogen naar Amsterdam en kunnen terugkijken op een zeer boeiende reis, waar nog vaak over gesproken zal worden en ik dit helaas niet allemaal in dit verslag kan beschrijven.

Gerry Bandel-Rikken
secretaresse. Folkl.dansgroep Twentsche Leu