Portugal

Onze CIOFF-reis naar Portugal zit er weer op en wij willen onze belevenissen graag met al onze dansvrienden delen.

De leden van de Folkloristische dansgroep Twentsche Leu zijn op 28 augustus vanaf Schiphol vertrokken met Transavia naar Portugal voor een bezoek aan Porto, voorafgaand aan het CIOFF-festival in Viana do Castelo, privé geboekt met 20 leden van de groep. Wij hebben in dit weekend heel veel gezien en genoten van de citytour, de boottocht op de Douro en het bezoek aan een van de vele Porthuizen, Offley.

Porto is een prachtige stad, echt een aanrader.

Op maandagmiddag 31 augustus hebben we 6 dansvrienden, van de Lebbenbruggedansers uit Borculo, van het vliegveld Porto afgehaald, omdat deze wegens hun eigen folkloredag niet tegelijk met ons konden vliegen kwamen ze dus een paar dagen later en nu gaan we samen naar het festival in Viana do Castelo. Als je op een vreemde luchthaven vrienden op moet halen, is dit een extra leuk weerzien.

Tevens werden we op het vliegveld opgewacht door 2 verlegen jonge dames, leden van onze Portugese gastgroep, een van de dames sprak Engels. Ze waren erg zenuwachtig.

Een comfortabele bus bracht ons, in ongeveer een uur rijden, naar onze accommodatie waar we de komende festivaldagen zouden verblijven. Dit was de oefenruimte van onze gastgroep. Een soort gemeenschapshuis. We schrokken bij het zien van de slaapruimtes. Allemaal stapelbedden verdeeld over 3 kleine kamers en een hal. We hebben de mannen en vrouwen gescheiden ingedeeld, waar natuurlijk wel enige reactie op kwam, maar achteraf toch vaak op de lachspieren heeft gewerkt. Al met al hebben we ons hier wel mee gered, een enkeling had zijn matras op de grond neergelegd want de bedden waren kort en gezien de leeftijd en de lengte van deze mannen was bovenin kruipen niet de meest makkelijkste optie om lekker te slapen. Het was voor iedereen behelpen met de ruimte maar we hebben hierdoor wel ontzettend veel lol gehad. Hoe zelfstandig zijn onze mannen? Menigeen had bij thuiskomst, niet zijn eigen kleren in de koffer. 4 douches voor 26 p. was ook niet erg royaal en meestal was het douchewater ook nog koud. Maar ach, alles went en bleef het steeds een verrassing als je ging douchen of het water warm of koud was!

De openingsavond van het festival was midden in de plaats Viana do Castelo. Op een groot podium kwamen van elke groep 2 afgevaardigden te staan en na toespraken van de CIOFF president Mr. Alberto Rego en andere bestuurders werden officieel de CIOFF-vlag, de Portugese vlag en een regionale vlag gehesen. Later werden de vlaggen van alle 6 gastgroepen, Senegal, Kroatië, Polen, Estland, Kosovo en Nederland gehesen, Het festival verder was bijzonder goed georganiseerd. We dansten op een prachtig podium met goede verlichting en het geluid van de muziek was ingesteld door middel van de soundcheck die s’ middags al gedaan was. Er was ontzettend veel belangstelling bij alle optredens.

De CIOFF president, bijzonder aardige man, kon helaas weinig Engels. Zelfs bij het bezoek aan de burgemeester, die ook geen Engels sprak, werd alles vertaald door een tolk.

We hebben in het stadhuis bij de burgemeester geschenken uitgewisseld en een prachtige trofee gekregen van het CIOFF en een paar mooie boeken en cadeaus van andere gastgroepen. Mr. Albert Rego was bij alle festiviteiten aanwezig, hij stond steeds met zijn fotocamera direct naast het podium opnames te maken, hij had er duidelijk plezier in. De optredens overdag vonden plaats in een hal van het plaatselijke ziekenhuis, in een bejaardentehuis en een kleuterschool.
We hadden vooral veel bekijks in de hal van het plaatselijke ziekenhuis. Naderhand werd op deze locaties ook een lunch aangeboden.

Alle avondoptredens begonnen om 22.00 uur en waren we s’ nachts niet voor 01.00 uur thuis. Een latertje steeds, maar er zijn altijd wel mensen die tussendoor of tijdens de busritten even een inhaalslaapje kunnen doen. Het was wel goed geregeld met het busvervoer, meestal zat de groep uit Senegal bij ons in de bus, dit was iedere keer weer een bezienswaardigheid zoals de dames en heren gekleed gingen.

De begeleiding was, waarschijnlijk door de leeftijd van deze jongelui en de taal, een beetje afstandelijk. We moesten alles steeds vragen aan onze begeleiders die dan eerst weer onderling in het Portugees moesten overleggen. Het is opmerkelijk hoe weinig Portugezen Engels spreken. Van onze gastgroep, in totaal 40 p. kon nog geen ¼ Engels. Dat was jammer, want we moesten ook een middag een Nederlandse lunch verzorgen voor onze gastgroep. Er was door een paar leden van onze groep, heerlijke verse tomatensoep gemaakt en er werden wentelteefjes gebakken en er was yoghurt toe. Iedereen zat naast een lid van de gastgroep, door het gebrek aan talenkennis was dit niet aan elke tafel een succes. Onze Hans was jarig en er werd voor hem gezongen, bovendien was voor hem heerlijke taart gebakken, hij werd echt in het zonnetje gezet. Dan is de taal niet belangrijk, Happy Birthday klinkt overal gelijk. Hierna hebben we met de gastgroep samen gedanst wat erg vermoeiend was voor ons. Bij al hun dansen hebben ze de armen omhoog en als je dit niet gewend bent, voel je dit dagen erna nog.

De afsluiting van het festival op zaterdagavond, was grandioos, van onze groep moesten 3 pers. met onze 3 begeleiders een dans instuderen naar eigen fantasie. Ze hadden dit geweldig gedaan door onze Nederlandse vlag aan het eind van de dans onder een schort vandaan te halen en met zijn zessen deze hoog te houden. Zo gaf elke groep een eigen invulling aan deze opdracht.
Ons optreden die avond verliep vlekkeloos en onze klompen kletsten gelijktijdig op het houten podium, we waren allemaal heel blij en namen het daverende applaus trots in ontvangst.
Met het oplaten van ballonnen, veel confetti en het neerhalen van alle vlaggen, werd het festival officieel beëindigd.

De zondagavond was een afscheidsparty gepland dat begon met het eten van sardines en chips met sla, kip en karbonade. Wijn kon men ook voldoende drinken. 2 Portugese dansgroepen gaven nog demonstraties, hun dansen waren prachtig, hier hebben we echt van genoten.
Hierna begon een band meteen met een polonaise en hield de muziek ook niet meer op met spelen, dit zou doorgaan tot in de kleine uurtjes. Er gingen heel wat voetjes van de vloer en door veel festivaldeelnemers werd er uitbundig gedanst.

Zo kwam er een einde aan het festival in Viana do Castelo en konden we de koffers gaan pakken om de volgende dag voldaan terug te vliegen naar Nederland.

Al met al, een geweldig festival en wij “Klompendansers “ uit Nederland hadden zeker SUCCES.

Wij willen het CIOFF, “Heel Hartelijk Danken” en hopen nog vaak een CIOFF reis te mogen maken.

Namens de Twentsche Leu uit Hengelo

Gerry Bandel-Rikken, secr.

Borneo

De folkloristische dansgroep Twentsche Leu is na een onvergetelijke reis van 11 dagen, 24-06-2014 teruggekeerd uit Borneo met een gevoel van:

“Dit hadden we niet willen missen”.

Bij aankomst in Borneo wachten vier jongelui met een groot spandoek “The Netherlands” ons op in de aankomsthal van het vliegveld van Balikpapan, die in de 10 dagen die we hier zouden verblijven ons zouden gaan begeleiden. Als geroutineerde reisleiders gingen ze te werk. Eenmaal in de bus hadden we nog een lange rit van 4 uur te gaan met politiebegeleiding die overal de weg vrij maakte, het krioelde n.l. van brommers op de zeer slechte weg met vele gaten en wegopbrekingen. Je krijgt wel meteen een duidelijk beeld dat je in het echte Indonesie zit, heel sober en armoedig (in onze ogen) en niet in een toeristisch gebied. Langs de wegen overal mensen met stalletjes met etenswaar.

Ons hotel was boven verwachting, even was er hilariteit over de kamerverdeling, hun idee was, dames bij dames, heren bij heren, De meeste kamers waren nl met 3 bedden. De organisatie hebben we duidelijk moeten maken dat wij een groep waren met getrouwde stellen en ieder stel wilde wel iemand die single was, bij zich op de kamer nemen. Hier gingen ze na onderling overleg, mee accoord.

Meegenomen klamboes konden gelukkig in de koffer blijven.

Het Erau dansfestival liep als een rode draad tussen alle geplande activiteiten door. Elke dag werd er wel ergens gedanst, hetzij op straat of op een podium. Veel belangstelling was er voor ons klompendansers uit Holland. We waren de oudste deelnemers aan het festival en kregen hiervoor dan ook veel waardering van de bevolking die rijendik van ons optreden genoten. Iedereen jong en oud, wilde graag met ons op de foto. Verschillende leden hebben hun klompen voor ons vertrek weer naar Holland, aan iemand cadeau gegeven. Wat waren deze mensen blij.

Bij alle ceremonies en optredens waren er ook bestuursleden van het CIOFF aanwezig en ook de president van het CIOFF-Indonesie, de Hr. Rachmat Said. Met deze president hebben de leiders van alle groepen direct een vergadering gehad om het programma van het festival door te nemen. Samen met de organisatoren van het Erau festival was het een geweldig goed georganiseerd festival.

Onze bezoeken aan de Sultan van Kalimantan zullen we niet snel vergeten. De Sultan had gehoord dat een Nederlandse groep aanwezig was en deze groep wilde hij graag ontmoeten, de Sultan, 90 jaar, heeft jaren in Nederland gewoond en gestudeerd in Leiden, dus wilde hij graag met ons nederlands spreken. De Sultan wordt daar gezien als de koning, maar wat genoot die man, toen hij gezellig met ons over zoute haring en havermoutpap kon praten en met de heren sprak over zijn borreltje, wat hij af en toe nog graag dronk.

Van heel dichtbij hebben we diverse tradities met rituelen bij ceremonies mogen meemaken die voor ons Hollanders niet meer in te denken zijn, dat dit nog leeft in 2014. In Borneo wel in ieder geval en dat was heel bijzonder met name bij het Belimburfeest. Hierna wordt iedereen door iedereen met water gegooid, emmers of plastic zakken gevuld met water om je ziel te reinigen. Iedereen is dan ook echt NAT.

Verder hebben alle festival deelnemers namens 11 landen, 500 jonge bomen mogen planten op plekken waar de laatste jaren veel gekapt is. Fijn dat we dit hebben mogen en kunnen doen.

Veel belangstelling was er ook van de pers en tv, die ons intervieuwden, overal stond een verhaal over de grandma’s en grandpa’s of Belanda, het maakte veel indruk als ze hoorden dat onze leeftijd tussen de 60 en 75 jaar was. De maleisische tv heeft een film gemaakt van ons optreden die in Jan 2015 uitgezonden zal worden. Hilarisch was dit optreden, de filmploeg had ons gevraagd, 2 collega’s van hun, die in het publiek zaten en nietsvermoedend, door ons gevraagd werden mee te dansen, nadat ze de polka en rumpke met schort en klompen aan hadden gedaan. Een bijzonder geslaagd optreden.

Met meerdere instanties stonden afspraken gepland, waaronder de burgemeester, de minister van cultuur en toerisme, deze kennismakings- bijeenkomsten bestonden uit het uitwisselen van cadeaus wederzijds en het deelnemen aan heerlijke buffetten en het eindigde steeds met muziek zang en dans.

Elke avond was er in het hotel een countrynight en had ieder land een avond de opdracht zijn land in beeld te brengen over gewoontes en cultuur. Wij waren volop in oranje getooid en lieten de mensen o.a. de stoelendans doen op klompen. Hilariteit volop.

Als het festival beeindigd is met een knalfeest en wij 23 juni s’morgens heel vroeg met de bus richting het vliegveld rijden zijn onze 4 begeleiders een beetje stil en verdietig omdat het afscheid voor hun heel moeilijk is. Onze dansoptredens hebben op hun veel indruk gemaakt, omdat je op onze leeftijd zgn oud bent, maar onze uitstraling jong is en dat straalt positiviteit uit en dit zien ze als een les en willen dit nooit vergeten. Een prachtig compliment.

Onze dansleden zijn de begeleiders ook erg dankbaar, wat hebben ze veel geregeld voor ons. Elke dag gezorgd dat we voldoende water kregen, de accordeons gedragen. Begeleid met het inkopen van souvenirs, sigaretten, bier, geen vraag was teveel. Verliet je het hotel, ging een van hun met je mee.

Onze Borneoreis zit erop en met een lange terugreis nog voor de boeg nemen we afscheid van een land dat ons HEEL VEEL WARMTE heeft gegeven, letterlijk en figuurlijk.

“Terima kasih” Borneo Indonesie.

Na een busreis van 4uur naar het vliegveld van Balikpapan, een vlucht van 2.30uur van Borneo naar Singapore, een tussenstop van 11.00 uur in Singapore en nog een lange vlucht van Singapore naar Amsterdam 13.00 uur, arriveren we op Schiphol waar we verwelkomt worden door Gerrit, Anneke, Joop en Wally. Vervolgens brengt de bus van Brookhuis-reizen ons terug naar onze opstapplaatsen en gaat iedereen moe maar zeer voldaan huiswaarts.

Gerry Bandel-Rikken

Weekend Ommen

Een weekend naar de wolfskuil in Ommen

Als op 28 Maart 2014 de zon hoog aan de hemel staat zijn Chris en Gerry gelukkige mensen want ze hebben De Repeleaerhoeve met een groot terras en uitzicht op de weilanden, besproken voor de Twentsche Leu die een weekend uitgaan. Deze locatie is bijzonder geschikt bij mooi weer dus dit kan al niet meer stuk.
De vooruitzichten zijn goed voor het weekend en dat brengt meteen de stemming er in als na 14.00 uur de eerste leden arriveren en ze buiten verwelkomt worden met een borrel en kunnen genieten van deze prachtige locatie.
Hierna kan iedereen zijn eigen slaapplek uitzoeken, er is keus genoeg, voldoende bedden voor degene die nog eens van bed en kamer wil veranderen.
Het verslag van dit weekend is door verschillende leden samengesteld, ieder schrijft zijn belevenissen op zijn eigen manier.

Riny Nijland vertelt het volgende slaapkamerverhaal;

Toen wij daar waren konden wij onze slaapkamer in gaan richten, dus de bedden opgemaakt met Gerrit, het was een 4 persoonskamer, wie bij ons op de kamer zou komen was nog een verrassing. Maar na een tijdje waren de andere leden ook binnen en gingen ook de bedden opmaken. Toen wij te horen kregen wie er bij ons op de kamer zijn intrek had genomen, jaja je wilt het niet geloven, het waren
Veronie en Chris, niks mis mee hoor, kun je er goed bij hebben. Maar ik zei tegen Veronie, dat Gerrit heel erg snurkt en dat kon wel eens een probleem geven, maar Veronie zei ach dat zal wel meevallen, zo erg zal het wel niet zijn, maar ja, ik heb je gewaarschuwd!
Toen brak de tijd aan om naar bed te gaan. Veronie en Chris lagen al op een oor maar waren nog wel wakker, na elkaar welterusten gewenst te hebben gingen wij allen slapen. Maar na een tijdje, ja je wilt het niet weten, toen begon Gerrit zijn trompet op te zetten en wist niet van ophouden en wat was het geval, eerst ging Chris met zijn kussen en dekbed de kamer uit, maar na een paar minuten ging Veronie de kamer uit, jaja ik moest wel lachen in mij zelf. En Gerrit maar slapen!! Hij heeft hier niets van meegekregen.
De volgende morgen komt Veronie bij mij en zei, dit had ik net verwacht dat Gerrit ZO snurkte. Zij hadden goed geslapen in de rustkamer, want daar was het rustig. Ja, wij hebben hier wel om gelachen, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee. Verder hebben Chris en Veronie een ander slaapvertrek genomen en konden daar lekker slapen.
Maar ons weekendje was erg geslaagd en we hebben genoten van het mooie weer wat ons blijkbaar toekwam!

Annie Kappert vond het een gezellige boel

tijdens het weekend met de boeren. De weergoden hadden wij het hele weekend mee.
Lekker luieren in de zon, het kon niet beter. s ’Avonds naar bed gaan was nog een hele toer, eerst nog gekwebbel en het werd steeds stiller en stiller, geen gesnurk de eerste nacht. Ik kon niet slapen, veel te druk geweest.
Maar dan hoor je van alles, vroeg in de morgen, het was nog donker, hoorde ik de eerste al naar de wc gaan even later trip trip trip nog een. Zo heb ik niet veel slaap gehad.
2e Avond was Albert de clown, een groot masker op om iedereen aan het schrikken te maken, daar was hij goed in, een gejoel en gelach. Toen werd het rustig, maar bij ons op de kamer moet Cor ook nog zo nodig de clown uithangen, dus wij sliepen ook nog lang niet. Els nam een slaappil want zij wou goed slapen die nacht. Maar Cor moest eerst nog weer plassen, dus het bed was leeg en Henny kroop snel in het bed van Cor. Allemaal muisstil, daar komt Cor aan, niets in de gaten. Hij wou het bed weer in en daar lag Henny. Hij schrok zich wild want het was donker op de kamer. Dus weer lachen.
Die nacht begon er een te snurken, Wally dacht dat het Henny was en duwde Henny aan dat hij niet zo moest snurken. Toen zei Henny, ik slaap nog helemaal niet. Wie o wie was de snurkaap?
Later bleek Gerard dat te doen. Zo zijn we de nacht wel doorgekomen met weinig slaap.

Els Verboom heeft ook genoten en geeft graag een samenvatting van het weekend.

De ontvangst vrijdagmiddag met mummelman en ouderwetse bessenjenever vond ze heerlijk, daarna werd de slaapplaats opgezocht en de tas uitgepakt.
s ’Avonds met zijn allen het dobbelspel gespeeld. Natuurlijk met de nodige mummelmannetjes. Het was een gezellige avond.
Zaterdagmorgen na het ontbijt naar Ommen gewandeld, lekker met koffie en gebak op een terras gezeten. s ’Middags biljartgolf gespeeld, was erg leuk, het was moeilijker dan het leek. Maar leuk om met zijn allen zo bezig te zijn. Na afloop op het terras nog wat gedronken en toen terug naar de Wolfskuil waar de corveedienst voor een heerlijke maaltijd zorgde.
Zaterdagavond, de bonte avond, de klapper van het weekend.
We hebben met Martha, Geke en Diana in het oerwoud gezeten en kwamen bekende figuren tegen zoals Obama!!!En wij maar denken dat hij weer in Amerika zat.
Daarna speelden Gerrit en Gerard samen enkele deuntjes en zongen we allemaal mee.
Toen kwamen de Boeren Oldies, Henny, Wally, Cor en een zielig oud mensje(Els), dat zich zo alleen voelde.
Samen een leuk liedje gezongen over een hoedje een bloesje en een broekje en er werd hierom veel gelachen.
Willeke Alberti kwam ook nog even langs en zong voor ons Spiegelbeeld. Riny en Annie hebben dat heel mooi gedaan.
Hierna kwam de klapper van de avond, een “balletdansgroep”.
Een aantal van onze heren, Albert, Arend, Chris, Cor, Frits en Gerard kwamen binnen dansen. In tutu en nijlon kousen met strikjes, mooie dikke borsten en die buikjes, om je slap te lachen. En maar dribbelen en draaien, het was een echte verrassing, niemand wist er van, Prachtig.
Langzamerhand werd het tijd om naar bed te gaan. Maar toen begon het boven te spoken. Het lawaai en gelach heeft nog lang geduurd. Albert je wordt bedankt voor je spokerij.
De volgende morgen, na het ontbijt, zijn we gaan klootschieten, heel gezellig. In de middag naar Ommen gewandeld voor een boottocht op de Vecht, heerlijk op het dek in het zonnetje gezeten met een kop koffie en een plak cake.
Terug naar de Wolfskuil waar we met een barbecue het mooie weekend hebben afgesloten.

Henny en Wally willen graag in een kort verslag laten weten hoe mooi ze het weekend in Ommen gevonden hebben.

Wij gaan niet de afzonderlijke dagen vermelden, want die vonden wij beiden, allemaal erg gezellig.
Het allermooiste vonden wij de stemming onder elkaar, die was niet alleen gezellig en leuk, maar ook het aanvaarden van elkaar viel ons het meeste op.
Het samenwerken voor het ontbijt en het later opruimen van de zaal, dat ging eigenlijk als vanzelfsprekend.
Het was voor ons de eerste keer dat we zijn mee geweest en we houden ons aanbevolen voor de volgende keren. Ook van de optredens en spelletjes, die we gezamenlijk gedaan hebben, hebben we erg genoten.
Het heeft ons verbaasd, hoeveel creatief talent er in onze vereniging verborgen is.
Daar kunnen we in de toekomst nog heel wat van verwachten, m.n. de opvoering van het Zwanenmeer door de jongensgroep was formidabel, de subtiele bewegingen hebben we nog steeds op ons netvlies staan.

We bedanken ook degenen die dit weekend georganiseerd hebben, het was fantastisch.

Chris en Gerry danken een ieder, die op welke manier dan ook, een positieve bijdrage geleverd hebben om dit weekend zo succesvol te laten slagen.

De Flaeijelfeesten in Heerenveen

  

Amper 3 dagen na aankomst op Schiphol uit China, vertrok op 24 oktober j.l. de dansgroep naar Heerenveen om deel te nemen aan de Flaeijelfeesten te Nieuwehorne samen met de Tjonger Skotsploech.

In het voorjaar, tijdens onze jaarlijkse Folklore middag, was de Tjonger Skotsploech bij ons te gast. De contacten met elkaar waren zeer goed en gezellig en dat resulteerde uit een tegen uitnodiging voor de jaarlijkse Flaeijelfeesten, waar de Tjonger Skotsploech altijd aan mee werkt. We werden s’morgens om 10.00 uur verwacht en bij aankomst ontvangen met koffie en krentenwegge. Na een gezellig samenzijn gingen we met de auto’s richting Nieuwehorne., waar de Flaeijelfeesten elk jaar plaats vinden. Wij hadden geen idee wat we ervan moesten verwachten, maar hebben onze ogen uitgekeken.
Wat een groots spektakel. Het is een “eendags” openluchtmuseum (rijdend en in bedrijf) en het heeft tot doel om het vroegere leven op het platteland te laten zien. Er is van alles te doen en te zien, een ouderwetse kermis, prachtige woonwagens, een stoomlocomobiel die een dorsmachine en een houtzagerij aandrijven, een dorpscafé, een oude bakkersoven en een boerenhuis waar wordt gekarnd en kaas wordt gemaakt. Dit alles is nog maar een kleine greep uit de vele attracties die aanwezig waren. Het was prachtig weer die dag en dat kon je wel merken aan de vele duizenden bezoekers die hier naar toe komen.
We hebben hier om de beurt gedanst op een mooie houten vloer en hebben aan het einde van de middag samen 3 dansen gedaan, wat toch altijd erg leuk is. Allemaal doen we het net iets anders, maar dat mag de pret niet drukken.
Na het optreden gingen we weer terug naar de ontvangstruimte om samen een lekkere kop soep en broodje te eten. Na dit alles gingen we na een hartelijk afscheid weer huiswaarts richting Beckum. Aangezien we allemaal nog moe waren van onze reis naar China, hebben we toch een hele gezellige dag samen met de Tjonger Skotschploech doorgebracht.

 

Normandië

“Twentsche Leu” terug van prachtige dagen in Normandië.

Folkloristische Dansgroep Twentsche Leu zijn weer terug op eigen bodem. Het weer was prima, al was het tijdens de dansen erg warm. Het mocht de pret niet drukken. Het waren succesvolle optredens.

Ook  is de vrije tijd goed besteed. “le Pied qui r’mue” heeft er alles aan gedaan om ons zoveel mogelijk te laten zien van de omgeving.

Een 360º cirkelbioscoop in Arromanches werd bezocht waar een korte film werd vertoond over de strijd tijdens de 2e wereldoorlog en bevrijding van Normandië. Een reis dwars door de geschiedenis van het gebeuren.

Ook werd het indrukwekkende Amerikaans kerkhof met een oppervlakte van 68 ha en Pointe du Hoc bezocht.

Tevens was er nog tijd om naar Le Mont Saint-Michel te gaan. En natuurlijk mocht een bezoek aan de markt en de kathedraal van Saint Lô niet ontbreken.

Maaltijden werden gezamenlijk genuttigd op verschillende locaties, waarna er elke avond samen werd gedanst.

Bij het afscheid nemen waren de zakdoekjes niet overbodig. Folklore verbroederd.

De 5 dagen waren vermoeiend maar met mooie herinneringen zullen we er op terug kijken.

De vakantie staat voor de deur, maar de leden zullen elkaar daarin de nodige keren tegenkomen, er staan namelijk de nodige optredens in de agenda. Voor onze groep het drukste jaar in ons bijna 5 jarig bestaan.

Het internationale cultuur festival in China

Op uitnodiging van het Tourisme Bureau Luoyang heeft de Twentsche Leu uit Beckum deelgenomen aan een groots festival van 15 t/m 19 september j.l. in Luoyang. China.

Op 11 september j.l. vertrokken 18 personen van de Twentsche Leu aangevuld met 5 personen van de Folkloristische Dansgroep Hellendoorn richting Beijing. Daar iedereen er mee eens was, dat dit voor zo’n verre reis wel een kort festival was, werd er unaniem besloten om 4 dagen eerder te vertrekken en Beijing te bezoeken. Het Toerisme Bureau Luoyang heeft op ons verzoek, een prachtig programma in Beijing voor ons gemaakt, inclusief een goed hotel met bus en een Engels sprekende gids. We hebben vele bezienswaardigheden gezien in Beijing, waaronder een bezoek aan een Hutong, (een wijk met kleine oude straatjes) waar we met een Riksja door heen werden gefietst en een lunch kregen bij een lokale familie. Hier moesten we met stokjes eten, wat veel hilariteit veroorzaakte. Veel rijst kregen we natuurlijk niet binnen.
Verder hebben we veel tempels bezocht, het plein van de Hemelse Vrede, de Verboden Stad en natuurlijk de Chinese muur beklommen.
Voor ons vertrek met de snelle trein richting Luoyang bezochten we nog de Hemelse Tempel, die in een groot park ligt, waar de lokale bevolking elkaar elke dag ontmoeten. Hier doen ze hun dagelijkse oefeningen, waaronder Kung Fu, dansen, zingen, fitness, kaarten, breien en nog vele andere sportiviteiten. Een prachtig gezicht en heerlijk om te zien hoe iedereen hier vol overgave aan mee doet. Natuurlijk hebben verschillende leden meegedaan met het dansen, badminton en andere spelletjes.

Op vrijdag 16 september begint dan het festival, waarvoor we eigenlijk naar China zijn vertrokken. Je zou het haast vergeten met alle indrukken die we in Beijing hebben opgedaan. s’Morgens al vroeg gewekt en worden we naar het festival gereden. Hier waren al verschillende groepen aanwezig, o.a. uit Litouwen, Frankrijk, België, India, en een prachtige Chineze groep uit Peking. In totaal waren er 30 groepen aanwezig. Hier zijn eerst de repetities voor de TV opnames. Deze gingen ons goed af, hoewel we allemaal wel schrokken van de glazen vloer. Bang dat dit te glad zou zijn voor onze klompen, maar dit viel erg mee. Daarna een optreden midden in de stad. Dat was heel erg leuk. De Chinezen vonden ons erg groot (lengte) en onze witte klompen waren ook een bezienswaardigheid. Verschillende Chinezen moesten onze klompen passen en er even op lopen, waar veel om gelachen werd. Ook moesten de Chinezen onze mannen even aanraken, want ze vonden het maar vreemd dat deze haren op de handen en armen hadden. Vermakelijk om te zien. De volgende dag was dan de “grote dag”,  het optreden voor de hoge bobo’s, officials van China en de live uitzending voor de Chinese TV. Gelukkig ging alles goed, s’avonds hebben we ons zelf nog op de TV gezien. Daar het de volgende dag regende en er geen programma aanwezig was voor slecht weer, zijn we naar een Kung Fu optreden in het Shaolin Klooster geweest,  waar monniken al meer dan 1500 jaar deze sport beoefenen.

Op maandagmorgen worden we al zeer vroeg gewekt om op tijd weer bij de trein te zijn die ons naar Beijing brengt. De bus staat al klaar en brengt ons weer naar een hotel, daar we de volgende dag richting Nederland vertrekken.

Na een flinke vertraging landde het vliegtuig een dag later op Schiphol, waar leden van de vereniging en enkele familieleden ons welkom heette. Het was een zeer vermoeiende reis door alle indrukken die we van China hebben gekregen. Laat naar bed, vroeg weer op, maar ondanks dat hebben we allemaal genoten, en ook heel veel plezier gehad.